Bir zamanlar hayatımın akışında beklenmedik bir dönemeç vardı. Askerden yeni dönmüştüm, Ankara’da arkadaşlarımla vakit geçirirken telefonum çaldı. Yağmurlu bir akşamdaydık; dayım aradı ve Batman gibi bir sürprizle karşımda durdu: Yeğeninle birlikte İstanbul’a bir aylık bilgisayar kursuna gidecektik; o da evin göz kulak olacak ve evin sterlin gibi kararlı erkeği olmanı istiyordu. Bu plan bana hem görücü bir yol sunuyordu hem de ailenin yanında kalmam için bir yol gösteriyordu. Yıllar geçse de o anlar hafızamda kaldı.
Yengem Feride’yle daha önce hiç bu kadar yakın olmamıştım; o anki görüntüsü, boyu ve duruşuyla beni etkiledi. O gece, aniden içimde oluşan heyecanı bastıramadım ve eski alışkanlıkların beni yönlendirmesiyle, kendi içimde sessizce bir hesaplaşma yaşandı. Sabah olduğunda günün akışı değişse de, ben bu süreci farklı bir mercekten izlemeye karar verdim.
İlerleyen saatlerde kardeşimin evden yükselen sesleri ve komşuların fısıltıları arasında, kendi iç dünyamı yeniden keşfetmem gerektiğini hissettim. Yatak odasının kapısının hafifçe açık olduğunu fark ettim; yüzeyde görünen sessizliğin altında, gerçekte olan biteni anlamaya çalışıyordum. Bu noktada kararlarımı gözden geçirip, sınırlarımı netleştirme zamanının geldiğini anladım.
Günler geçtikçe, aile içindeki ilişkilerin sınırları ve güven duygusu daha da karmaşık bir hal aldı. Bir yandan kendi arzularımla yüzleşirken, diğer yandan bu durumun başkalarının hayatlarını nasıl etkilediğini düşünüyordum. Hayat, çoğu zaman sürprizlerle dolu bir yolculuk gibi görünse de, bu süreçte kendimle olan hesaplaşmam beni daha da güçlendirdi.
Şu anda İstanbul’a gidecek olan yolda, bu deneyimlerin beni olgunlaştırdığına inanıyorum. Yeni anılarla dolu bir yolculuk için hazırlık yaparken, bu sürecin bana kattığı dersleri ve duyguları kaleme almak istedim. Umarım ileride paylaştığım anılar, benzer durumlarda yol gösterici olabilirler.