Yaşadığım dönemin içinden bir anıyı sizlerle paylaşmak istiyorum. O zamanlar henüz askere hazırlanan genç biriydim ve harçlık kazanmak amacıyla bir çikolata fabrikasında çalışmaya başlamıştım. Vardiyalarda yüzlerce çalışan vardı; mahalleden gelen birkaç arkadaşla birlikte çalışıyorduk ve günlük hayatın koşturmacası içinde yolun zorluklarını pek hissetmiyorduk.
Bir süre sonra servise yeni bir çalışan katıldı ve bu arkadaşlık, zamanla daha yakın bir hâl aldı. Adı Asuman olan bu kadın, farklı bir enerjiyi işyerimize taşıdı. İlk başta sıradan bir yol arkadaşıydı; ama zamanla aramızdaki bağ güçlendi ve birbirimize olan yakınlığımız, işimizin stresini hafifletir hâle geldi. Aramızdaki sohbetler, kahkahalar ve molalarda kurduğumuz diyaloglar, günlük rutinin ötesine geçiyordu.
Depoda kutuları sayarken aynı alanda çalışmak, bir nevi ritüele dönüştü. Ellerimiz birbirine dokundu, bakışlarımız artık dokunmalardan öte güven ve yakınlığı da beraberinde getirdi. Bu yakınlık, işin acımasız temposunda bile birbirimizi motive eden bir güç haline geldi.
İşten çıktıktan sonra birlikte küçüklü büyüklü sürprizler paylaştık; bazen sessizce tamam mı dedikçe birbirimize yaklaşır olduk. Gündüzlerin biri bittiğinde, gecenin içinde kaybolan kahkahalarla yeni bir enerji doğuyordu. Zamanla bu yakınlık daha da derinleşti ve özel anların kapısını araladı.
İlk başlarda birbirimize karşı hissettiklerimizi nasıl ifade edeceğimizi bilemedik, ama sessiz bir anın içinde birbirimize güven duygusu yükseldi. Hayat daha sonra farklı yönlere sapsa da bu anıların etkisi, hafızamızda kalıcı bir iz bıraktı. İstisnasız herkes için farklı bir yoldur anılar; benim için bu alışverişin ve yakınlığın gerekçesi, hayata dair içgüdüsel bir bağ olarak kaldı.
Zamanla farklı yollara girdiğimizde bile, bazı anların yeniden hatırlanması beni hâlâ etkiliyor. O dönemler, benim için yalnızca bir iş deneyiminden öte, insan ilişkilerinin ve duyguların karmaşık dokusunu gösteren bir dönemdi. Şimdi geriye dönüp baktığımda, o günlerin hayatımın bir parçası olduğunu ve beni şu an olduğum kişi yapan küçük kırıntılar olarak gördüğümde, bu anılar birer bilgi ve tecrübe olarak kalıyor.